วันนี้ถ้าไม่ได้เข้ามาใน hi5 ก็ไม่มีวันรู้ข่าวร้ายของเพื่อนคนนึง
เพื่อนที่เคยสนิทและรักมาก..
เข้าไปอ่านบันทึกของเพื่อนแล้วร้องไห้ สงสารเพื่อนจับใจ

ภาพอดีตยังฉายชัดในความทรงจำ
เรารู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว เรียนด้วยกันมาตั้งแต่มอต้น
มอปลายก็ยังอยู่ที่เดียวกัน และสนิทกันจนเป็นเงาของกันและกัน

ยังจำวันที่เพื่อนเลิกกับแฟนคนแรกได้ดี ตอนนั้นเพื่อนเราอ่อนแอมาก
และก็ต้องการเรามากที่สุดและเราก็อยู่ตรงนั้น คอยซึมซับและแบ่งรับความเจ็บปวดจากเพื่อน
----------------------------------------------------
เราไม่ได้คุยกันสี่ปีแล้ว เป็นเพราะตัวเราเองที่ทำความผิดที่ยิ่งใหญ่จนต้องเสียเพื่อนไป
ทุกครั้งที่คิดถึง เราจะโทรไป แล้วก้อต้องแอบร้องไห้คนเดียว
เพื่อนบอกว่าไม่ได้โกรธเราแล้ว แต่เรารู้ลึกๆว่าเค้าไม่เคยให้อภัยเราเลย
-----------------------------------------------------
เราเข้าใจดีว่าตอนนี้ เพื่อนรู้สึกยังไง
สิ่งที่อยากทำมากที่สุดคืออยากไปหาเพื่อน กอดเพื่อน ร้องไห้กับเพื่อน
เหมือนทุกครั้งที่เราเคยผ่านมันมาด้วยกัน
แต่มันก็เป็นแค่ "ความคิด" เท่านั้น
เรารู้ตัวดี ว่าไม่มีสิทธิแม้กระทั่งจะโทรหรือส่งข้อความไปแสดงความเสียใจ